Terug naar Uruzgan     Home

 

Uitreiking 6 rode erekoorden

 

 

Op 07 januari 2009 werden 6 rode erekoorden uitgereikt, waarvan 4 voor militaire van het 45e, door de bataljons commandant de luitenant kolonel F. Overdiek op de appelplaats van de Generaal Spoorkazerne. De overste Overdiek hield daar de volgende toespraak:

 

Collega’s en genodigden,

Ik citeer het verslag van de Sergeant-Majoor Kaslander dat hij daags na de aanslag heeft geschreven: “18 April 2008, 07:32 uur één harde klap en de wereld stond voor een seconde stil, om vervolgens te veranderen in een chaos van voertuigonderdelen, munitie en uitrusting…” Een gebeurtenis die nooit meer uit het geheugen van 45 Pantserinfanteriebataljon zal verdwijnen…in het bijzonder voor die militairen die direct waren betrokken bij de IED-aanslag die Soldaat Mark Schouwink en Luitenant Dennis van Uhm het leven kostten en bij Korporaal Roger Hack en Soldaat Toninho Norden zeer ernstige verwondingen hebben veroorzaakt.

De militairen aan wie zojuist het rode erekoord is uitgereikt zijn de mannen die met risico voor hun eigen persoonlijke veiligheid hebben gevochten voor de levens van hun collega’s. Dat is naar mijn mening de ultieme daad van zelfopoffering die hoort bij het soldaat zijn, namelijk alles uit de kast halen om te proberen het leven te redden van je gewonde buddies. Gemakkelijk door mij gezegd, vanachter dit spreekgestoelte in het veilige Nederland. Maar het zijn geen loze woorden. De mannen die hier in front van het bataljon staan, zijn de professionals die het hebben waargemaakt.

Ik voel mij daarom zeer vereerd deze waarderingen toe te kennen, vooral omdat het hier gaat om moedig en hulpvaardig optreden onder operationele omstandigheden. Dit raakt direct het hart van het soldaat zijn. Het grote verschil met omstandigheden in Nederland zit in de direct levensbedreigende omstandigheden voor de redders. Ik vind dit aspect zo belangrijk, dat ik daarom de waarderingen in front van het bataljon uitreik zodat iedereen getuige is. Niet alleen degenen die in Afghanistan zijn ingezet, maar juist ook de militairen die nieuw zijn geplaatst bij het bataljon. Het snelle, doortastende en moedige optreden van de gedecoreerden is een voorbeeld voor eenieder in dit bataljon.

Het belang dat ik aan deze ceremonie hecht is ook de reden dat ik als bataljonscommandant de rode erekoorden uitreik. Het rode erekoord is namelijk een hoge waardering die normaliter door de compagniescommandant wordt toegekend. Een misverstand is dat het per definitie om levensreddende handelingen moet gaan. Het gaat bij deze hoge waarderingen om de erkenning van en respect voor getoond hulpvaardig en moedig gedrag. Dat staat hier buiten kijf.

Hoe nu verder? De uitreiking van deze koorden zie ik als een onlosmakelijk deel van het zijn van militair. Gesneuvelde en gewonde militairen, het went nooit, maar is wel een onderdeel van dit beroep. Ongetwijfeld zullen er in de naaste toekomst nog meer koorden worden uitgereikt. Ook bij onze Charlie Compagnie zijn gewonden onder levensbedreigende omstandigheden door hun collega’s gered, zoals u vorige maand in de Defensiekrant hebt kunnen lezen over een intens vuurgevecht dat een peloton heeft geleverd in de omgeving van Mirabad waarbij twee militairen zijn getroffen door geweervuur van de vijand.

Heftige gebeurtenissen die een diepe indruk achterlaten, die een plaats moeten krijgen, emotie die moet worden verwerkt, wonden die in de tijd moeten helen. Het verslag van de Sergeant-Majoor Kaslander, verwoord dit het best. Hij besluit zijn verslag met “Die ene harde klap, op vrijdag 18 april 2008, heeft ervoor gezorgd dat in een klap het leven van veel mensen een totaal andere wending heeft gekregen en dat het niet meer zal zijn zoals het was op 18 april 2008 om 07:31 uur…”. Ik zie de uitreiking van deze koorden dan niet alleen als een blijk van waarderen maar ook als een erkenning van het feit dat mensen emotioneel zeer zwaar op de proef zijn gesteld. Ik spreek de hoop uit dat deze waarderingen ook een bijdrage levert aan het een plaats geven aan en verwerken van gevoelens en emoties.

Ik wil vanaf deze plaats nogmaals de gedecoreerden feliciteren met hun uitgereikte koord. Hiermee wil ik mijn toespraak besluiten.

 

Top