Terug naar Uruzgan     Home

 

3e Bericht vanuit Afghanistan

 

 

Afghanistan, Tarin Kowt, 04/07/08

Bericht RIOG vanuit Afghanistan.

Aan Peter in Uruzgan stelde ik de volgende vragen:
 

Een positief en geruststellend bericht over het vaandel las ik op de site van landmacht. Ik neem aan, dat jij hier ook bij betrokken bent geweest?
 
Wij zijn natuurlijk trots dat dit stuk gepubliceerd is op de Landmachtpagina. Zeker ikzelf, ik ben de schrijver en de maker van de foto’s die zijn gepubliceerd. Dus je kan wel zeggen dat ik hierbij betrokken ben. Het maken van de speciale vaandelvitrine is ook door mij georganiseerd. Het hierheen krijgen van de kast was ook wel een klusje op zich. De logistieke operatie naar Afghanistan is natuurlijk geen eenvoudige. Dus dan moet je soms mensen overtuigen dat de kast mee moet. Als zorgdrager voor het vaandel was mijn grootste uitdaging het vaandel hier ongeschonden en veilig heen brengen waarbij het vaandel niet bij mij vandaan kon zijn. Dat is gelukt, nu alleen de terugreis nog.

 

Dan ben ik, en natuurlijk ook de bezoekers van de site, nieuwsgierig naar de omstandigheden waaronder jullie daar in het verre Uruzgan aan het werk zijn.
 
En hoe gaat het nu met 45 Painfbat(-) in Uruzgan.
We zitten zeker in de 2e helft van de uitzending. Er zijn erbij die deze maand terug naar huis gaan. Details geef ik hier niet over, je weet tenslotte nooit wie er meeleest. En ik kan je schrijven dat het zeer goed gaat met 45 (NLD) BG RIOG hier in Uruzgan. De sfeer is uitstekend, iedereen is zeer hard aan het werk.
Of dit nu patrouilles zijn, het maken van nieuwe plannen, zorgen dat iedereen zijn natje en droogje krijgt, we in de verbinding zitten, dat we voorzien worden van licht bij duisternis, goed medisch verzorgd worden, dat we alles weten over het gebied, de mensen, maar ook over de Taliban, het maakt niet uit. Iedereen is hier zeer professioneel met zijn vak bezig. Hebben we niets te klagen dan? Eigenlijk niet over iets wat we zelf in de hand hebben. Alleen de hitte speelt ons af en toe parten. Ik zie hier containers vol met flesjes water voorbij gaan. Ze zijn bijna niet aan te slepen. Als de temperatuur zoals elke dag rond de 40 graden is wil je best wel drinken. Zeker de jongens en meiden die buiten zijn, drinken zich helemaal suf. En als er geen schaduw is, drink je zelfs warm water. Niet dat het zo lekker is, maar als je niets anders hebt doe je dat maar gewoon.
Ik weet nu wel waarom een uitzending voor een Battlegroup maar ±4 maanden duurt. Het is maar goed ook, want de hitte en forse fysieke inspanningen die geleverd worden vergen veel van je lichaam. Sonja Bakker kan hier niet tegenop met haar dieet. Hier val je af, of je wilt of niet.

Erg veel in de media zijn we misschien niet, maar dat wil zeker niet zeggen dat er hier niets gebeurt. Er gaan weinig dagen voorbij dat het stil is in de OPSroom van het bataljon. Ik kan wel zeggen dat ons optreden hier in de verschillenden delen van Uruzghan ( Tarin Kowt, Deh Rawod en Chora) succesvol zijn. Het lijkt, als je buiten de poort bent, soms erg vredig. Maar dat kan elk moment omslaan dus iedereen is altijd zeer scherp op patrouille.

Ik ben in ieder geval trots op de kerels en meiden van 45 Painfbat RIOG en de aan ons toegevoegde Stieren Compagnie. Een professionele club die haar mannetje staat.
Onze opvolgers, waaronder onze Charlie Compagnie, staan waarschijnlijk te trappelen om straks de beurt over te nemen van ons. Samen met hen zullen we straks opereren, voordat wij het stokje aan hen overgeven. En ik weet zeker dat wij met een gerust hart naar huis zullen komen en zij verder gaan met deze moeilijke missie hier.
Ook blijven we gelukkig op de hoogte van onze jongens die gewond zijn geraakt en nu reeds in Nederland zijn. Er zijn positieve ontwikkelingen, dus we hopen ze straks weer te zien, In Nederland of zoals het nu allemaal lijkt op Kreta waar wij onze eerste stapjes gaan zetten om weer aan het ‘gewone leven’ te wennen.

Laat ik eindigen met te zeggen dat dit allemaal positief nieuws is. Maar laat ik duidelijk zijn, we zijn zeker niet vergeten wat ons gebeurt is. Het is en zal altijd een uitzending met een zwarte rand voor ons zijn. We mogen onze 2 gesneuvelde collega’s nooit vergeten. Ik ben ook zeer dankbaar dat ook op deze site dit de aandacht krijgt die het verdient.

 

Groeten uit Afghanistan

Peter
RSM 45 (NLD) BG RIOG

 

Top