Terug naar Uruzgan     Home

 

Te voet door Tarin Kowt

07 juli 2008

 
We zitten nu al bijna vier maanden in het gebied en hebben veel gezien en meegemaakt. De laatste tijd is onze aandacht niet meer alleen gericht op Tarin Kowt (TK) zelf. En de komende periode willen we deze plaats nog verder overdragen aan de Afghanen zelf. De lokale overheid en de Afghaanse politie hebben hier al een flinke rol in, maar binnenkort gaan ze het helemaal zelf doen. Om de betrokken Afghanen hierover te informeren zijn we te voet door TK gegaan. Niet echt heel ver, de stad ligt vrij dicht bij onze base, maar in de stad zelf hebben we toch een redelijk eindje gelopen.

Wij zijn de afgelopen tijd meer in de Dehrashan regio geweest en we weten een beetje hoe we de bevolking daar moeten benaderen. In TK is dit heel


De kinderen in Tarin Kowt zijn bijzonder nieuwsgierig naar de Nederlandse militairen.

anders. Waar de mensen je in Dehrashan alleen maar aanstaren, uit de weg gaan en gesloten op vragen reageren, zijn ze in TK vrolijk en open. Je staat echt in het middelpunt van de belangstelling. Op sommige momenten was het zelfs zo dat we ongeveer vijftig kinderen en jongeren achter ons aan hadden lopen.

Op een plein hebben we toen halt gehouden en heeft een luitenant van de Task Force een gesprek aangeknoopt met één van de oudere mannen. Ik stond daar zelf een meter of wat vandaan als beveiliging, maar voor de kinderen was dat gesprek maar saai, dus ze stonden al gauw met z’n vijf tot tienen om mij heen. Ze wilden me allemaal een hand geven, mijn helm op, de ‘boks’ geven (in plaats van een hand geven, elkaars vuisten tegen elkaar stoten), noem maar op.

Verder op de route stonden we weer even stil. Met een collega stond ik te kijken naar een jongentje van ongeveer 3-4 jaar oud die heel gebiologeerd een groot stuk watermeloen naar binnen zat te werken. Het was zelfs zo erg dat hij dit niet hapje voor hapje deed, maar zijn hele gezicht in de meloen begroef. Geweldig. Als je hem dan riep, en dan toch redelijk hard, reageerde hij niet eens, zo geconcentreerd was hij. Weer een dagje veel zweten, maar wel met een dikke glimlach op je gezicht.


Tot zover, Kpl1 Ricardo

 

Ricardo's Landmacht Log

Top