Terug naar Uruzgan     Home

 

De Afsluiting

10 maart 2009

 

Nadat de jongens thuis waren gekomen uit het verre Afghanistan, werd het weer rustig in huis. En dan bedoel ik te zeggen de gemoedsrust. Want zoals voorspeld was het inderdaad vrij druk over de vloer, iedereen wilde weten hoe het de afgelopen periode was vergaan met ze. Waren er spannende dingen gebeurd, heb je de Taliban gezien en nog meer van dit soort vragen. Gelukkig hoefden we niet in te grijpen, want als ons kind niets wilde vertellen, dan hield hij zijn poot stijf en kwam er niets uit. Foto’s van de uitzending bekijken was niet zo’n probleem, maar de verhalen hield hij voor zichzelf. Op wat kleine details na werd er tijdens een drukke avond niet veel over de uitzending gepraat. Als het niet zo druk in ons huis was werden we wel getrakteerd op wat verhalen van wat de jongens hebben meegemaakt. En zo ging het ook bij zijn vrienden. Op de rustige momenten kwamen we wat meer te weten over de bijzondere ervaring die de soldaten tijdens hun missie hebben beleefd.
Nu hebben we een pc vol staan met bijzondere, gekke en treurige plaatjes van de afgelopen 4 maanden dat de groep in de Afghaanse provincie Uruzgan verbleef.

Omdat de groep van TFU7 zo ontzettend veel werk had verricht mochten ze wat langer van huis genieten en was de dag dat ze weer naar de kazerne moesten gesteld op half Januari. Nu is alles weer zoals voor de uitzending, de hele week het kind van huis en in het weekend weer een huis vol met vrienden. Alsof de jongen nooit weg is geweest. Dan besef je pas goed hoe snel de tijd voorbij gaat, je was zo nerveus omdat je kind op missie ging en nu is het alsof hij niet weg is geweest.
Maar het was nog niet afgesloten, er kwam nog een keer een dag dat we de rit naar de andere kant van Nederland moesten maken. De medaille uitreiking, die plaats zou vinden in het Gelredome te Arnhem.

Op 5 maart was het zover, dus vertrokken wij met ons kind en zijn beste kameraad naar het Gelredome. Daar aangekomen was het verschrikkelijk druk. Toen wisten we nog niet dat 1.500 mannen en vrouwen in aanmerking kwamen voor de herinneringsmedaille vredesoperaties. Na eventjes contact met de telefoon gehad te hebben, vonden we snel de ouders van de andere jongens waar ons kind mee op uitzending was. Voor ons was het weer heel erg fijn om de andere ouders te zien, waar we vier en een halve maand lief en leed mee gedeeld hebben. De jongens hadden elkaar de vorige dag nog gesproken, maar voor ons was het al weer een tijd terug dat we wat van elkaar gehoord hadden. Op zo’n moment besef je wederom, dat je weer in het gewone ritme van het leven zit en hoe intens je samen de uitzendperiode door gekomen bent.

 

 
Om half één werden de deuren naar de hal geopend en konden we plaats nemen op de tribune om de ceremonie bij te wonen. Defensie had het allemaal weer prima geregeld, de relaties zaten recht tegenover het onderdeel waar hun zoon, dochter, man of vrouw bij zat ingedeeld.
 

 

Eerst de gebruikelijk toespraak van de Commandant der Strijdkrachten (CDS) generaal Peter van Uhm en na het noemen van de namen van de mannen die niet meer thuis zijn gekomen tijdens deze periode, Nederlandse, Australiërs en Afghaanse soldaten, werd de Last Post geblazen en een minuut stilte in acht genomen. Dan heb je een brok in je keel en ben je blij dat de naam van je kind niet is genoemd en dat hij diep in gedachte 50 meter verderop staat, wat gaat er dan door hem heen. Daar kan ik geen antwoord opgeven maar ik ga ervan uit dat het net zoveel indruk maakte op hem als op ons.

 

Na deze ceremonie was het tijd om de gewonden naar voren te halen en deze het draaginsigne gewonde toe te kennen. Opvallend was dat de meesten van het 45ste waren; die jongens hebben dus echt op hun donder gehad. Na deze uitreiking was het de beurt aan de overige soldaten om hun herinnerings-medaille in ontvangst te nemen. Toen alle soldaten deze hadden ontvangen nam de kolonel K Matthijssen nog even het woord en bedankte alle militairen voor hun inzet tijdens de periode dat hij commandant was van TFU 7. Daarna richtte hij het woord tot de aanwezigen op de tribune en dankte ons ook voor onze inzet want een soldaat is niets zonder een thuisfront vertelde hij ons. Ook liet hij alle aanwezige militairen voor de aanwezigen in de zaal applaudisseren als dank voor hun steun. Na al deze plechtigheden was het weer tijd om naar huis te gaan en om afscheid te nemen van de ouders van de andere jongens, nog even een paar plaatjes schieten van de knapen met hun nieuwe medaille en weer richting huis.

 

Over een tijdje zal de groep uit elkaar vallen en gaan sommige knapen hun eigen weg. Anderen zullen toegevoegd worden aan de mortiergroep en het hele verhaal begint weer opnieuw.

Hier eindigt dan ook de thuisfrontlog en wie gaat ons vertellen hoe de toekomst er uit zal gaan zien.

 

 

Martin

 

Martins Thuisfront Log

Top