Terug naar Uruzgan     Home

 

Vakantie

26 augustus 2008

 

Wij zouden niet op vakantie gaan zolang de mannen van het 45ste nog niet weg zijn. Dit betekent dat we relatief laat zijn vertrokken naar onze bestemming. Ook hadden we besloten niet naar het buitenland te gaan omdat, als er iets gebeurt, je snel weer thuis wil zijn.
Een andere reden is, dat in Frankrijk, ons favoriete vakantieland, de verbindingen met het mobiele netwerk niet altijd optimaal zijn. In de grote steden en druk bevolkte gebieden is het uiteraard niet zo’n probleem, maar wij houden toch wel van wat rustiger plekjes en daar is het ons in het verleden al vaak genoeg gebeurd dat we geen ontvangst met de telefoon hadden. Een tweede punt is dat we voor de eerste keer in ons leven de laptop met ons mee brachten en dus een internet verbinding wilden hebben. Tijdens de informatie dag hebben we een paar jongens terug gebracht naar de Spoor kazerne en omdat het tegen de avondspits aanliep en we geen zin hadden om achter aan de file aan te sluiten, besloten we om deze camping te bekijken en gelijk te controleren hoe het ontvangst met de mobiel is. En zo is het gebeurd dat we op de camping de Paalberg in Ermelo terecht kwamen.

Na het opzetten van de voortent en de inrichting van onze verblijfplaats direct de laptop aangezet om de verbindingen te controleren. De laptop lieten we in de caravan staan want zelfs op een camping is niet iedereen te vertrouwen en zijn er vast en zeker mensen die wel een laptop op een goedkope manier willen bemachtigen. De jongens waren zeker net de deur uit, want het duurde enige dagen voor we het eerste contact op de camping kregen. Ons vermoeden dat ze de deur uit waren klopte, maar nu zouden ze een paar dagen op de base verblijven omdat ze ingedeeld waren bij de QRF.
Helaas kwam de dag daarop het nieuws dat er een paar jongens op een IED waren gereden en duurde het wederom enige tijd dat we weer iets hoorden uit Tarin Kowt. Het nieuws van het ongeval bereikte ons via telefoon, vrienden van mijn zoon waren bezorgd en vroegen of hij erbij betrokken was. Wij vertelden ze dat we geen bericht hadden gekregen van ons kind of het SITCEN en we wisten dat hij op dat moment op de base was, dus dat ze zich ook niet ongerust hoefde te maken. Dit is iets wat we al snel door hadden, als je niets hoort zit het allemaal wel goed en zijn het andere jongens die wat is overkomen. Heel erg allemaal, maar je eigen kind is in deze periode het meest belangrijk. Het betekent natuurlijk niet dat je niet meeleeft, want elk slachtoffer is er één teveel. Je vraagt je wel onmiddellijk af hoe gaat de jongen er mee om, want het zijn wel mensen die in dezelfde rotatie zitten.

Aan het einde van de eerste week werd het rustig op ons veldje en waren we nog de enige caravan. Tijdens het daarop volgende weekend werd het weer iets drukker en kwamen er een groepje mensen te staan die altijd het spel de kolonisten van Catan met elkaar spelen. Met een van deze mensen kwamen we een in gesprek en even later viel de opmerking dat ons kind in Afghanistan zit. Deze meneer vertelde ons dat zijn zoon net twee weken terug was uit Tarin Kowt. Het daarop volgende moment was heel heftig en niet met een pen te beschrijven. Deze meneer wist precies hoe wij ons voelde en ook bij zijn vrouw, die we iets later ontmoette, liepen de rillingen over de armen. Ze vertelden ons dat hun zoon in hetzelfde peloton zat als Dennis van Uhm en Mark Schouwink. Nog nooit van mijn hele leven heb ik zo’n innige band gehad met mensen die ik voor het eerst heb ontmoet. Op de dag dat deze menen weer naar huis gingen, hebben ze hun telefoonnummer voor ons achtergelaten, voor als we de behoefte hebben aan een begrijpend oor. Ook als alles goed gaat met ons kind, zullen we ze zeker eens een keer bellen. Dat weten ze dan nu, want ze houden de site en de thuisfront log in de gaten. Annemiek en Leo bedankt, jullie beteken(d)en veel voor ons.

Tijdens ons verblijf zijn ook de ouders van één van de jongens van het mortier peloton bij ons langs geweest om gezellig te kletsen. Aan het einde van de dag begon ineens de bel in de caravan te rinkelen en wat bleek hun kind kwam toen on-line. Dit was voor hun wel heel erg fijn, omdat ze al enige tijd geen contact hadden gehad met hun zoon. Wederom het bewijs dat internet op de camping geen overbodige luxe is in deze periode.

 

 

Het handige van een camping in Ermelo is dat als we weer eens een pakje hadden we deze direct op de postkamer van de kazerne konden inleveren. Daar werden de pakjes gelijk even gewogen, want een pakketje mag niet zwaarder dan 2 kilo wegen. Een keer is het ons overkomen dat het iets te zwaar woog, maar dankzij de heren van de postkamer maakten we er gewoon 2 van en konden de soepjes en de boekjes gewoon verzonden worden. Eén van de heren vroeg ons ook hoe lang ons kind nog op uitzending was, nog zeker drie maanden meneer was het antwoord. Hierop vroeg hij ons of we nog genoeg van die groene stickers hadden die op de pakjes dienen geplakt te worden. Nou niet veel hoor, want we gaan ze zo even ophalen bij het postkantoor. Nee kerel hier heb je er gelijk een stuk of honderd dan kan je voorlopig even voort. En zo werden we weer op een heerlijke manier geholpen door de heren van de postkamer.

Na drie weken vooral in de regen te hebben vertoefd, zijn we weer op huis aan gereden om het gewone leven weer op te pakken. En met de gedachte dat door onze vakantie de eerste maand van de uitzending er al weer opzit.

Martin

 

Martins Thuisfront Log

Top